رهرو و توکل

سال 88 یا 89 بود که مقام معظم رهبری اومده بودن چالوس... و در ورزشگاه این شهر سخنرانی کردن... با اینکه از شهر ما تا چالوس مسافت زیادی بود اما رفتیم... قبل از اینکه آقا تشریف بیارن توی جایگاه سعی کردم خودمو برسونم به جلوی جایگاه تا بتونم آقا رو از نزدیک ببینم (کلا یه حب درونی بود... کاریش نمیشد کرد) همین که آقا تشریف آوردن و شعارها شروع شد ازدحام جمعیت هم درجلوی جایگاه فوق العاده زیاد شد طوری که نفرات بهم فشرده میشدن این فشارها موجب شد کسانی مثل من که قد و وزنی متوسط دارن از جا کنده بشن... کاملا غیر ارادی فقط پنجه پاهام روی زمین بود... و فشار جمعیت منو به عقب میروند... وقتی دیدم که اونقدر عقب اومدم که دیدن آقا برام میسر نیست مثل بچه های خوب اومدم آخر جمعیت که بتونم بدون هیچ ازدحامی و تنشی حرفهای اقا رو خوب گوش بدم...واقعا اون جلو  فقط کسانی که قد بلند تر و وزن بیشتری داشتن میتونستن بمونن...



این یک واقعیته... یه اصله...
ممکنه حب های خوب در دلمون وجود داشته باشه مثل همون که یکی از کوفیان به امام حسین عرض کرد : "دلهای کوفیان با شماست اما شمشیرهایشان با بنی امیه است" و امام حرف این مرد کوفی رو تایید فرمودن و فرمودن این برادر کوفی راست میگوید... یعنی میشه دل با امام باشه اما جسم و فعل ما با امام نباشه... 


من امسال در بین الحرمین همین ها رو خدمت آقا عرض کردم... گفتم آقا ما دلمون با شماست... اما کوتاه قامت هستیم و وزنی نداریم... به وقتش که ازدحامی اتفاق بیفته ممکنه نتونم جسمم رو و عملم رو و رفتارم رو برای شما صرف کنم... 
سخن جدی هست... تعارف نیست... هر کسی اگر رجوعی به خودش داشته باشه تلخی این حال رو درک میکنه... وقت داره میگذره... و من میبینم همون اندازه که ندانسته هام خیلی وسیع تر از دانسته هام هست نشدن هام خیلی بیشتر از دانسته هام هست... یعنی من خیلی میدونم و در مقام ملکات و داشته ها خیلی از دانسته هام عقبم... یا بهتره بگم دانسته هام خیلی بیشتر از داشته هام هست... این اصلا خوب نیست...
لذا گشتی در خودم زدم و میزنم... و علت این کوتاه قامتی در مقام عمل و ملکات و داشته ها رو جستجو میکنم... و میبینم من همین "ن. .ا" 32 ساله نیستم بلکه ن. .ا یی هستم که قرنهاست پیشینه داره... از پدر و مادرم در خودم اثر میبینم ، از پدر بزرگ و مادر بزرگم... و از اجدادم... من حاصل قرنها فراز و نشیب آبا و اجدادم هستم... اگر ترسی در وجودم هست... اگر گاهی حسادت میکنم... اگر گاهی زبان به تمسخر باز کردم... حتی اگر همت بالایی دارم... اگر رقیق القلب هستم... اگر محب اهل بیت هستم...
همه و همه محصول قرنها سبک زندگی و تربیتی اجدادم هست... این وسط من هم یکی دو تا با مدل زندگی خودم بر خوبیها و بدیها اضافه کردم...
"ن. .ا" 32 ساله یک همچین مجموعه ای هست...
محمد حنفیه در جنگ صفین فرمانده سپاه امیرالمومنین بود... حتی مالک اشتر هم زیر دست محمد حنفیه بود... اما در یک واقعه ای در جنگ محمد حنفیه کمین گرفتن رو به عنوان تدبیر نظامی اتخاذ میکنه و مولا به سمتش میره و میگه چرا حمله نکردی؟... میگه کمین گرفتم تا تیرهاشون کاهش پیدا کنه بعد حمله کنیم... آقا با غلاف شمشیر به گردن محمد حنفیه میزنه و میگه این ترس را از مادرت به ارث بردی...


خلاصه اینکه ما مسئولیم... و چشم پیشینیان ما به همت ما هست...
اینکه میگن فرزند صالح باقیات الصالحات هست میتونه به این معنا هم باشه که فرزند صالح میتونه رذایلی که از چند نسل قبل بهش رسیده رو قف بزنه و به نسل بعد منتقل نکنه... با این قف زدن تمام اجدادش خوشحال میشن و به این فرزند مباهات میکنن... چون اثراتی که از بابت انتقال اون رذایل در دنیای بعد از مرگ تحمل میکردن تمام شده...
ما فرصت زیادی نداریم...
جوجه همین که پر و بال بگیره مادرش از دخالت مستقیم در امورش خودداری میکنه... تا جوجه به مقام ام یا اب برسه... باید کتل طی کنه...
ما هم در همین وضعیم... به امام عرض کردم تحلیلم از وضعیتم اینه که جوجه ای هستم که دیگه مادرم مستقیم در اموراتم دخالت نمیکنه... و ممکنه یه اشتباه موجب بشه خوارک مار و گربه و موش بشم... و این خسران بزرگی هست برای من...
حس تنهایی ام رو به امام عرضه کردم... تا دریابه منو...
این راه رو باید رفت... با تمام فراز و نشیبش...

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست
رهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش...
 
ن. .ا
لوسی می
سلام. خیلی عالی بود.
رسیدن به حس تنهایی و درک واقعیِ این مصیبتِ آدمیزاد از نعمت‌های بزرگ خداست.
ان شالله کمکمون میکنند.
گفتید چشم پیشینیان به ماست فکر میکنم چشم پسینیان هم به ما باشه، یک رذیله موروثی کمتر زندگی شون بهتر!

سلام علیکم

ان شا الله...
ما بد عهدی نکنیم اونها همیشه هوامونو دارن...
بله این به یاد گذشتگان بودن پر از حکمته... حتی همون فاتحه ای که خونده میشه موجب میشه دفع رذایل موروثی برای خودمون راحت تر میشه و...

پیـــچـ ـک
سلام
جدای متن شعر آخر خیلی قشنگ بود...

سلام

شعر لُب بود و کل مطلب شرحش...

^_^ khakestari
سلام
زیارت قبول

گاهی اوقات فکر میکنم چقدر پیشینیان به ما ظلم کردند و وای بر ما که اگر ما هم همون سبک و سیاق رو ادامه بدیم

سلام علیکم

ان شا الله روزی شما و همه مشتاقان

راستش از بیرون که نگاه کنیم میشه گفت ظلم کردن... اما واردش که بشیم میفهمیم ماها هم همین کار رو داریم انجام میدیم... ماها فقط ظاهرمون رو کمی به روز کردیم و نقابهامون خوشگل شده... اما غالبا اینطوره که هر نسلی بی کم و کاست تحویل بعدی میده...

همت و بصیرت لازمه تا جلوی این رذیله های موروثی رو گرفت

سربازِ روزِ نهم
از طرف من هم می گفتی(هرچند که خودم هم گفتم)

تو هم؟

مرتضا دِ
سلام
رسیدن بخیر
زیارت قبول

سلام عزیز دل

زیارت شما هم قبول
التماس دعا رفیق

آشنای بی نشان
سلام
دعا هم کردی برای ما؟:)

سلام گُلِ پسرا

من به نیابت نرفته ها پیاده روی کردم....
نوش جانت که رفتی... الهی شکر

مرتضا دِ
ای داداش ما که سائر نبودیم

زائر بودن نیازی به سائر شدن نداره...

دل که بخواد یعنی اونجایی...

میگن در زمان پیغمبر همه مردها در یه جنگی خواستن برن جبهه... پیامبر منعشون کرد...
فرمود اگر همه برید برای جنگ پس چه کسی در بین شما باید فقیه و عالم بشه تا دست مردم رو بگیره
از هر قبیله ای افراد مستعد یادگیری بمونن تا روی عقایدشون کار بشه تا وقتی مردان از جنگ برمیگردن کسی باشه که روی عقایدشون کار کنه...
خلاصه اینکه هر چند رفتن به سفر اربعین خیلی خوبه... خیلی...
اما به این معنا نیست که هر نرفتنی بد باشه...
باید دید دلیل نرفتن چی بوده

سربازِ روزِ نهم
البته تفوات هایی در احساس وجود داره
مثلا در حس تنهایی توسط مادر

بله

ان شا الله خیر هست

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان